Hello world!

สวัสดีครับ..
โลกของเราหมุนไปทุกวัน และสังคมอินเตอร์เน็ตก็มีอะไรให้เราเล่นได้ไม่รู้เบื่อ..

ล่าสุด หนังสือไทม์ยกให้ประชากรเน็ตทุกคน คือ บุคคลแห่งปี (แฮ่มเริ่มรู้สึกเท่กันบ้างไหมครับ)

โลกใบเล็กๆกลมๆใบนี้ของเราเริ่มมีสถานที่ที่เราแสดงออก เล่าเรื่องและเปิดโลกของเราเข้าสู่กัน

โดยที่โลกในความจริงของเราอาจไม่ได้เจอกันเลย..แต่กลับแชร์ความรู้ ความคิด ความรู้สึกด้วยกันได้..

ยินดีที่แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนผมครับ..หวังว่าโลกใบเล็กๆใบนี้ จะเป็นที่ๆคุณแวะมาแชร์ความคิดกันได้อย่างอบอุ่น และเป็นโลกอีกใบที่มีรอยยิ้มให้แก่กัน (แม้ว่าเราจะไม่เคยเจอกันจริงๆ..)

ไฟแชค

บางครั้งในบางช่วงเวลาทำอะไรเพลินๆ เคยนึกอะไรออกขึ้นมาฉับพลันไหมครับ

อาการแบบนี้เกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ก่อนตอนที่เพื่อนของผมถือไฟแชคที่จะโยนทิ้งติดมือมาด้วยสองอัน อันนึงยังมีแก๊สอยู่เกือบครึ่งแต่จุดไม่ติดเพราะหัวมันพังไปแล้ว อีกอันหนึ่งแก๊สหมดไปเรียบร้อยแล้ว ดูแล้วก็สมควรทิ้งจริงๆอย่างที่เพื่อนว่า
ตอนที่เพื่อนผมถือติดมือมาก็คือจะทำความสะอาดเอาของที่ไม่ใช้ออกจากรถ ไฟแชคสองอันนี้คงจะอยู่ในรถนานแล้ว ดูเพื่อนผมเคืองๆไฟแชคสองอันนี้อยู่ ประมาณอารมณ์คนที่ยังสูบบุหรี่แล้วอยากสูบ พอเอาไฟแชคมาจุดก็ไม่ติดแล้วไม่ติดอีก พอหยิบออกมาก็ทำท่าจะขว้าง แต่ผมเห็นว่าทิ้งขยะกลาดเกลื่อนมันไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ ก็เลยรับมาจากมือเพื่อนแล้วก็เอาไปวางที่ริมรั้วหน้าบ้านผม ตั้งใจว่าคุยกันเสร็จแล้วจะเอาไปทิ้งในถังขยะหลังบ้านแล้วก็ลืมวางไว้ จนเพื่อนกลับไปแล้วผมก็เดินเข้าบ้าน

จนกระทั่งอีก 3-4 วันต่อมา เพื่อนผมคนเดิมแวะมาเอาของที่บ้านผมอีก ก็ไปนั่งคุยกันเพลินๆ ที่หน้าบ้านสักพักเพื่อนอีกสองสามคนก็ตามมากลายเป็นวงขนาดย่อม หัวข้อสนทนาก็พูดคุยกันถึงเรื่องของลูกน้องที่ทำงาน เพื่อนบ่นเรื่องการใช้ลูกน้อง บางคนขยันบางคนขี้เกียจ บางคนทำงานไม่ได้ตามเป้าที่กำหนด เพื่อนที่เหลือก็สมทบนินทาลูกน้องด้วยเป็นที่สนุกสนาน ต่างต่างผลัดกันเล่าเรื่องงานเสีย(ทั้งที่ไม่น่าเสีย) ด้วยเหตุผลง่ายๆ เพราะว่าคนที่ทำขาดประสบการณ์บ้าง ทำงานไม่เต็มที่บ้าง สะเพร่าบ้าง ให้งานไปแล้วไม่ใส่ใจงานที่ตัวเองทำบ้าง
เพื่อนที่ดูแลงานด้าน exhibition ให้ลูกค้าเล่าถึงความผิดพลาดของการติดตั้งบู๊ทที่ไม่สามารถประกอบได้ เพราะส่วนประกอบของบู๊ทที่ทำมาถอดแบบผิด ต้องแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า เรียกทีมที่โรงงานมาทำงานกลางคืนเพื่อที่จะได้ติดตั้งงานได้ทันงานของลูกค้าที่กำลังจะเริ่มในอีก 2-3 วัน ความสะเพร่าของคนๆเดียวที่รับผิดชอบถอดแบบทำให้งานนั้นทุนหายกำไรหด ต้องกุมขมับ เพราะต้องลงทุนย้อนไปทำส่วนประกอบบู๊ทใหม่ เสียค่าแรง เสียค่าของซ้ำอีกรอบ และของที่ทำไปแล้วก็เอาไปใช้อะไรไม่ได้
เพื่อนอีกคน เซลล์นัดหมายลูกค้าที่เชียงใหม่ ฝ่ายโรงงานพร้อมเซลล์คนนี้ขนของขึ้นไปเตรียมติดตั้ง ปรากฏว่าทั้งที่รู้ว่าเวลา 9.00 น. ไปไม่ถึงแน่ๆ และควรจะบอกนัดลูกค้าตามจริง สัก 10.00 น. ไว้เลย ปรากฏว่าเกิดอาการเกรงใจลูกค้า ลูกค้าขอนัดเจอ 9.00 น.ก็รับปากไปเลยๆ แทนที่จะแจ้งลูกค้าตามตรงตามเหตุผลของการเดินทางขนย้ายของ สรุปผลก็ปรากฏว่าโดนลูกระเบิดลงครับ เพื่อนผมโดนลูกค้าด่าเรื่องบริษัททำงานไม่ตรงเวลา ทั้งๆที่ความจริงกำหนดติดตั้งเดิม คือ 10.30 น. แต่เซลล์เกรงใจลูกค้ายอมเลื่อนนัดขึ้นมาเป็น 9.00 น. แทนที่จะชี้แจงตามข้อเท็จจริงไปตั้งแต่แรก
งานที่เสียหายทั้งที่ไม่น่าเกิด มานั่งรวมๆสรุปดูแล้วมูลค่าก็ไม่น้อย และจัดเป็นต้นทุนแฝงที่เราไม่รู้ตัว งานซึ่งเกิดจากคนที่รับผิดชอบกลายเป็นคนทำให้งานนั้นเสียอย่างไม่น่าเสียนั้นเกิดขึ้นได้บ่อยๆ ครับ เรื่องที่เราคิดไม่ถึงและปัญหาย่อมเกิดขึ้นได้เสมอในการทำงาน และปัญหาของคนก็เป็นสาเหตุใหญ่เรื่องนึงที่ทำให้งานง่ายๆยากขึ้นได้ในพริบตา

คุยกันออกรส ใครคนหนึ่งในก๊วนก็นึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมา แต่ปรากฏว่าต่างคนต่างไม่มีไฟแชคครับ หันรีหันขวางอยู่ เพื่อนผมหันไปเห็นไฟแชคที่ถูกวางทิ้งไว้สองอันก็หยิบขึ้นมาจะจุด พอจุดไม่ติดก็เซ็ง เพื่อนอีกคนก็หัวเราะ ผมนึกขึ้นได้ก็เลยเอาไฟแชคอันที่หมดแล้วแต่หัวยังใช้ได้อยู่มาจุดแล้วเปิดอันที่มีแก๊สเหลือรับก็ได้ไฟแชคชั่วคราวมาจุดกันในวงสนทนาแก้ขัด

จู่ๆก็แวบนึกขึ้นได้ ว่าขนาดไฟแชคที่ดูไม่มีคุณค่าและน่าจะทิ้งแล้ว ยังเอาส่วนที่มีอยู่มาใช้ประโยชน์ทดแทนกันได้ เสริมกันได้ แล้วก็นึกถึงการใช้คน
เวลาเราใช้คนเราก็ตั้งใจจะใช้เหมือนไฟแชคที่มีประสิทธิภาพ จุดแล้วติดได้ดังใจทุกครั้ง เราก็เลยคาดหวังเอากับคนที่เราทำงานด้วยอยู่เสมอว่าน่าจะทำได้เต็มที่ดังใจที่เราคาดหวัง
แต่ในชีวิตจริงคนแบบนี้ในสมัยปัจจุบันหายาก

คนทุกคนต่างมีข้อบกพร่องด้วยกันทั้งนั้นแม้กระทั่งตัวเราเอง ถ้าหากจะมองกันอย่างยุติธรรม
ไฟแชค 2 อันที่ต่างจุดไฟไม่ติด แต่เอาส่วนที่ใช้ได้มาผสมกันก็ยังใช้จุดไฟได้ นับประสาอะไรกับคน โดยเฉพาะคนที่เป็นหัวหน้างาน เป็นนาย เป็นผู้บริหารจะไม่รู้จักเอาข้อดีข้อเสียของลูกน้องมาเสริมกันให้งานเดินต่อไปข้างหน้าอย่างราบรื่นได้
ถ้าหากเขาเก่งอย่างเรา เขาก็คงไม่มาเป็นลูกน้องเรา และคงไปเริ่มต้นทำกิจการของตัวเองไปแล้ว และเมื่อเราเป็นผู้ใช้ เราก็ต้องรู้จักใช้ หน้าที่ของการใช้คนให้ถูกเป็นหน้าที่ของผู้บริหาร และต้องค้นหาศักยภาพที่เขามีมาใช้ในทางที่เขาถนัด ที่เขาทำได้ด้วย ไม่ใช่แค่มอบหมายงานให้เขาไปอย่างเดียว
จะโทษลูกน้องอย่างเดียวก็โทษไม่ถูก

พอตีประเด็นนี้เปรี้ยงเข้าวงสนทนา เรื่องเดิมๆที่เราคุยกันก็ย้อนกลับมาคุยในมุมมองใหม่อีกประเด็นไปได้ครับ คราวนี้แทนที่จะโทษลูกน้องฝ่ายเดียว ก็กลับมามองใหม่ว่าเราพลาดอะไรไปในฐานะของผู้บริหารบ้าง และถ้าไม่มองมุมนี้ เราก็คงได้แต่บ่นกับปัญหาปวดหัวที่เกิดขึ้น และคงไม่คิดต่อไปถึงว่าจะทำอย่างไรต่อ
ถ้าเราคุมคน เราก็ต้องมีสมองพอที่จะใช้คน นั่นคือความรับผิดชอบในสถานภาพของเราด้วยเช่นกัน
เมื่อปัญหาเกิดขึ้น แทนที่เราจะเอาแต่หงุดหงิดกับปัญหาโลกแตก เราก็มีมุมในการทบทวนว่าเราพลาดอะไรไปหรือเปล่า และถ้าเรารู้ว่าเขาเป็นคนอย่างนี้ เราจะใช้เขาอย่างไรในเหตุการณ์ที่ผ่านมา และใช้อย่างไรที่จะรัดกุมไม่ทำให้ปัญหาอย่างนั้นมันเกิดขึ้น
จะเรียกว่ากลยุทธปิดจุดบอดก็ได้มั้งครับ ถ้าเราปิดจุดอ่อนของเราได้ทีละเปลาะ ความเสียหายที่เกิดขึ้นก็จะลดลง การใช้คนก็เป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง และเป็นหน้าที่ของคนที่ใช้นั้นจะต้องคิดถึงเรื่องนี้ด้วย

ในวงการกีฬา ถึงมีโค้ช หรือกุนซือที่จะวางแผนการเล่นให้นักกีฬา ในฟุตบอลถึงมีการวางตัวผู้เล่นให้เหมาะสมกับเกม ใครที่วางแผนได้เก่ง เข้าใจนักกีฬาแต่ละคนที่ใช้ในทีม เข้าใจศักยภาพการเล่นของผู้เล่นแต่ละคนและวางตัวได้เหมาะเจาะก็นำทีมไปสู่ชัยชนะ ดูอย่างน้องปวีณานั่นปะไร ความสำเร็จที่ทำลายสถิติและเอาชนะคู่แข่งได้ มาจากโค้ช และการวางแผนใช้ศักยภาพของเธออย่างเหมาะสมไม่ใช่หรือ
นักกีฬาหลายคนที่วัยล่วงเกินกว่าจะลงสนามแต่มีประสบการณ์ กับนักกีฬารุ่นใหม่ที่กำลังไต่เต้าแต่ไร้ประสบการณ์ ก็มาเจอกัน มาถ่ายทอดส่วนที่ดีให้แก่กันได้ ก่อเกิดพัฒนาการต่อไปได้

ในสถานการณ์เฉพาะหน้าที่เราไม่มีคนที่สมบูรณ์พร้อม และยากนักที่เราจะมีคนที่สมบูรณ์พร้อมในมือ ผมว่าเราใช้คนที่เรามีอยู่อย่างไรให้เขาแสดงศักยภาพที่เขามีได้เต็มที่ และปิดจุดอ่อนข้อเสียที่เขาเป็น โดยใช้คนอื่นที่ถนัดในด้านนั้นทดแทนก็อาจจะเป็นวิธีหนึ่งที่ดีที่สุดในขณะนั้น

เราอาจจะมองหาคนที่เก่ง ดี และมีความสามารถ และมองไปข้างหน้ามากเกินไป จนลืมมองถึงคนที่มีอยู่ในมือของเราว่าเราจะใช้เขาอย่างไรได้ดีที่สุด เพราะในความจริงของชีวิตเฉพาะหน้า คนที่อยู่ไม่รู้จักใช้ แต่คิดจะใช้คนที่ยังไม่มี มันก็เป็นไปไม่ได้

ตบท้ายด้วยความประทับใจกับชัยชนะ(อีกครั้ง)ของน้องปวีณาในเอเชี่ยนเกมส์คราวนี้ และความสามารถในการวางแผนและการใช้ศักยภาพของนักกีฬาที่โค้ชคำนวณได้อย่างเหมาะเจาะจนคว้าชัยชนะมาได้อย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่ได้เหรียญทองโอลิมปิคคราวนั้น นี่แหละครับ ตัวอย่างของผู้บริหารจริงๆ
ฉบับหน้ามาคุยเรื่อง โยนิ โสมนสิการ(โย-นิ-โส-มะ-นะ-สิ-การ) ครับ

ขอบคุณไฟแชค 2 อันที่ทำให้ผมนึกได้ขึ้นมา